1- Cumhuriyetçilik:
Türk milletinin karakter ve adetlerine en uygun idare, Cumhuriyet idaresidir (1924).
Devlet teşkilatımız doğrudan doğruya milletin kendi kendine, kendiliğinden yaptığı bir devlet ve hükümet teşkilatıdır ki, onun adı Cumhuriyet'tir (1925).
2- Milliyetçilik:
Türkiye Cumhuriyeti'ni kuran Türk halkına Türk Milleti denir (1930).
Diyarbakır'lı, Van'lı, Erzurum'lu, İstanbul'lu, Trakya'lı ve Makedonya'lı hep bir soyun evlatları ve hep aynı cevherin damarlarıdır (1932).
3-Halkçılık:
Türkiye Cumhuriyeti halkını ayrı ayrı sınıflardanoluşmuş değil fakat kişisel ve sosyal hayat için işbölümü itibariyle çeşitli mesleklere ayrılmış bir toplum olarak görmek esas prensiplerimizdendir (1923).
4- Devletçilik:
Kişilerin özel teşebbüslerini ve şahsi faaliyetlerini esas tutmak; milletin ihtiyaçlarını göz önünde tutarak, memleket ekonomisini devletin eline almak (1936).
Kesin zaruret olmadıkça, piyasalara karışılmaz; bununla beraber, hiçbir piyasa da başıboş değildir (1937).
5- Laiklik:
Laiklik, yalnız din ve dünya işlerinin ayrılması demek değildir. Bütün yurttaşların vicdan, ibadet ve din hürriyeti de demektir (1930).
Laiklik asla dinsizlik olmadığı gibi, sahte dindarlık ve büyücülükle mücadele kapısını açtığı için, gerçek dindarlığın gelişmesi imkanını temin etmiştir (1930).
6- Devrimcilik:
Yaptığımız ve yapmakta olduğumuz devrimlerin amacı Türkiye Cumhuriyeti halkını tamamen çağdaş ve bütün anlam ve görüşleriyle uygar bir toplum haline ulaştırmaktır (1925).