Ayakkabılarındaydı sürekli gözü bakıp bakıp gülümsüyordu.
Kendime benzettim biraz ayakkabılarıma gösterdiğim özeni onunda gösterdiğini düşündüm önce.. Kaç cuma'dır görüyorum onu o yerde.
Yine bir cuma günü,yine yol kenarındaki barıya oturmuş,yine ayaklarını sallıyor,yine ayakkabılarına bakıyordu.
İnsaf dedim içimden hala ayakkabılarında gözü,abartıyor..
Nerden bilebilirdim ki o ayakkabının,o cumanın,o barının,o yersiz bulduğum tebessümlerinin ondaki büyük yerini...
Bi amca vardı mahallede herşeyden haberi olur. ßilse bilse o bilir diye düşündüm ve karar verdim ilk gördüğümde soracaktım.
Kimdir,nedir bu bekleyiş ,geleceği varmıdır beklenenin ?..
Ne kadar da meşgul etmiştim aklımı bu küçük kızla !.
Her hafta yeni bir hikaye kuruyordum kafamda ve sonraki hafta bozuyordum. Neyse ki karşılaştım bir pazar mahalledeki o amcaya. Önce bir halleştik..
-Sonra dedim Amca, kimdir bu cuma mağduru?
-Sorma kızım dedi acıklı bir ses tonuyla, Sorma...
Bekledim biraz sabrımı gösterdim.
Kararlısın dedi öğrenmeye anlaşılan.
Sustum hiç ses etmedim. O başladı konuşmaya.
Babası dedi durdu..
Bekledim biraz konuşmuyor dayanamadım, öfkeli bir sesle anlatsana be amca ne oldu bu kızın babasına ?
Öldü dedi ne de acı söyledi. Ya ben ,, sormaz olaydım dedim binpişman içimden..
-Peki ya neden her cuma orada??
-Çok istemiş o ayakkabıları küçük kız. Babasının cebinde ise 5 kuruşu yok O bundan habersiz.. Yinede bulup buluşturup o ayakkabıları almıştı bir cuma günü babası. Mahallenin girişindeki o barıda babasının işten dönüşünü bekliyormuş küçük kız. Ve babası köşede görünmüş elinde de bir paket.. Sevinmiş küçük kız ayakkabı değilsede bişey almıştı babası bu onu mutlu ediyordu.. Kız tam kalkmış babasına doğru yönelmişken acı bir fren sesi. Acı bir bağırış, Babaa hediyeyi birlikte açalım.. Kız gözünü açtığında hastaneydi babası ise çoktan göç etmişti..
-Küçük Kız babam nerde? İyi mi? dedi
-Herkes sustu başını eğdi
-Kız küçüktü ama bişey anlatmaya gerek kalmadan açık açık duymadan anlamını çözmüştü suskunluğun.
-Konuşmuyor kaç aydır kimseyle ve her cuma babasını orada o barıda bekliyor hemde onun aldığı ayakkabılar ve en sevdiği elbiseyle!
Bende susmuştum..